Mijn blog



Na mijn pensionering probeer ik 2x per jaar een aantal weken op fietsreis te gaan. Dit bevalt me uitstekend. Bezochte landen tot nu toe.
Europa: Nederland, België, Duitsland, Frankrijk, Spanje, Oostenrijk, Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Turkije, Georgië en Azerbaijan.
Azië: Iran, Pakistan, Kirgizië, Tadjikistan, India, Nepal, Bangladesh, Myanmar, Thailand, Laos en Vietnam.
Afrika: Gambia,en Senegal.
Verenigde Staten (Californië, Arizona, New Mexico, Texas, Arkansas, Louisiana, Mississippi, Alabama en Georgia)

In dit blog vindt je de verslagen van mijn fietstrips, zoals in alle blogs, het laatste verslag bovenaan het oudste onderaan.

In de rechterkolom: De routes en de links naar mijn fotoalbum




zondag 14 april 2019

Van Ayni naar Dushanbe (zaterdag 13 en zondag 14 april)

Het beloofde mooie weer is helaas weggebleven. Als ik de gordijnen opschuif kijk ik naar een bewolkte lucht. Het hotelletje waar ik bivakkeer heeft geen ontbijt en in Stans kun je eigenlijk nergens in een restaurant een ontbijtje bestellen. Gelukkig heb ik nog een voorraadje muesli en melkpoeder. Als ik mijn fiets te voorschijn haal, blijkt mijn achterband weer slap te staan. Een paar dagen geleden had ik die tussen Samarkand en Panjakent geplakt. De omstandigheden waren toen zo droevig dat de plakker niet goed is blijven zitten. Nu in de gang van het hotel gaat het een stuk gemakkelijker.










Het eerste stuk gaat flink berg op door een kale vallei. Na ruim 20km bij het plaatsje Sarvoda staan er een flinke partij taxi's te wachten en aangezien ik door twee tunnels moet, waar je niet door mag en kunt fietsen regel ik een taxi om me dat stukje te vervoeren. De tunnels zijn inderdaad niet om te fietsen. Slecht wegdek, slecht verlicht en ik denk dat ik na 1 km al dood aan de kant had gelegen vanwege een koolmonoxyde vergiftiging. Er hangt echt een smerige walm in de tunnel en de ventilatie in de auto wordt ook dicht gedraaid. De eerste tunnel is 5 km lang, de tweede 1 km en kort na de tweede laat ik me afzetten. Het is nu erg koud, dus eerst omkleden en daarna rustig en gemakkelijk bergaf. Na een kilometer of 30 kom ik bij de afslag naar het Sarob sanatorium, waar ik wil overnachten. Dat is wel 500 hoogtemeters klimmen over een afstand van 7,5 km. Na een dik uur trappen kom ik boven aan. Het sanatorium is echt een joekel van een gebouw en stamt nog uit de Sovjettijd. Toen had elke arbeider het recht op rust en dat werd hier tot in de details georganiseerd. Bij de receptie spreken ze geen woord Engels, maar er wordt iemand voor mij gebeld die dat wel spreekt en zo krijg ik een kamer "Luxe" en bonnetjes voor diner en ontbijt. Overal lopen verpleegsters/therapeuten rond. Je kunt hier allerlei therapieën krijgen. Ik informeer naar het zwembad, maar dat is gesloten. In Nederland zou het hele gebouw waarschijnlijk gesloten zijn ivm betonrot en allerlei veiligheidsissues. Nooduitgangen staan echt niet aangegeven en stukken tegel op heel veel trappen ontbreken.  Bij het diner wordt ik keurig een tafel gewezen en de chefkok in een smetteloze jas, maakt zijn rondje langs alle tafels om te informeren naar de gasten. Het eten zelf: Wortelsalade, bonensoep en een somsa (een soort saucijzenbroodje), een bakje vruchten yoghurt en fruit toe. Daarnaast volop brood, thee, koekjes en chocola. Er komen twee mannen bij mij aan tafel, die vragen of ik ook naar het concert ga. Het begint om 19.00. Ze spreken geen woord Engels, maar met handen en voeten kom je ook een heel eind.
Om 18.50 ga ik maar eens op zoek naar de concertzaal. Het blijkt in een ander gebouw te zijn en via een compleet doolhof en 5 trappen af, weet ik idd de zaal te bereiken. Er zitten nog maar een paar mensen. Om 19.30 begint er idd een bandje volksmuziek te spelen en komt er langzaam ook meer publiek binnen. Als het tempo van de muziek wat hoger wordt en als er ook een zangeres bij komt, gaan eerst een aantal vrouwen dansen, maar ook mannen met mannen. Het is een prachtig gezicht want er wordt echt "oosters" gedanst, waarbij vooral de armen en de handen het werk doen. Ik wil het met mijn mobiel filmen, maar wordt er door mijn buurman op gewezen dat dat niet de bedoeling is. Een filmpje maken van dansende "muzelmannen" kan echt niet. Al met al een leuke ervaring.


Zondag 14 april naar Dushanbe
's Morgens bij het ontbijt dezelfde tafel met dezelfde bezetting en ook weer een rondje door de chef. Eerst een bordje yoghurt  met room, daarna een kom rijstepap en vervolgens een gebakken ei met worst (de worst laat ik maar voor wat ie is).
De weg terug bergaf gaat een stuk gemakkelijker dan gisteren, ook is het nu prachtig helder weer.
Het is nog 55km naar Dushanbe en het gaat continue bergaf. Ik stop ergens voor een koffie en hoef niets af te rekenen, daarna een lunch en ik wordt door twee oudere mannen hartelijk bedankt dat hun land kom bezoeken. Hier moet ik wel afrekenen, de mensen zijn enorm vriendelijk. 
Om 14.30 rol ik mijn fietsje Greenhouse hostel binnen. Ik was hier eerder aan het begin van mijn tocht door de Pamir. Ze kennen mij nog, dus dat is leuk. 
Nu nog een paar dagen passagieren in en rond Dushanbe en mijn fiets en spullen klaar maken voor de reis.


Outlook voor iOS downloaden

vrijdag 12 april 2019

Van Panshakent naar Ayni op 11 en 12 april

Donderdag 11 april
Het regende al een groot gedeelte van de nacht. De weersvoorspelling klopt in ieder geval.
Om 10.30 is het droog en ga ik maar eens vertrekken. Al snel trekt het helemaal open. Net buiten Panshakent trek ik een laagje minder kleding aan. Een oude baas komt naar me toe en vraagt me van alles. Ik weet nu ook wat “lid” is: Leeftijd. Ook altijd een leuk onderwerp. Ik vraag of hij ook  “dedoesjka” (opa) is. Ik ben de tel een beetje kwijt geraakt, maar hij zat ruim boven de 10. Mijn foto’s maar weer eens te voorschijn gehaald en ontroerd inclusief omhelsing stap ik weer op. Dat zijn de echt leuke dingen bij het fietsen. Na Gusar wordt het landschap steeds ruiger en moet er af en toe flink geklommen worden. In Gusar heb ik nog een shorpa gegeten. Dat is een gevulde soep met eigenlijk altijd een stuk wortel, aardappel en vlees erbij. Je krijgt er een bordje bij, zodat je de grote stukken er uit kunt vissen en apart opeten.
Een kilometer of 10 buiten Gusar wordt ik gevraagd om thee te drinken, vooruit dan maar ik heb vandaag toch  alle tijd, want de 100 km naar Ayni wil ik in twee etappes doen.
Ik blijk vooral te zijn uitgenodigd om de jongen een beetje Engels te laten oefenen en ik moet zeggen hij doet het erg goed. Vader is aardrijkskunde leraar. Er wordt gevraagd wat een leraar in Nederland verdient en ik vraag wat een leraar hier verdient. Dat blijkt €200,- te zijn. Ook vraag ik waarom de jongen niet gewoon op school zit. In het dorpje gaan ze alleen ‘s morgens naar school, dat schiet dus ook niet echt op. De thee blijkt een hele maaltijd te zijn en die kan ik echt niet wegkrijgen. Zeker nietna mijn shorpa. Erg vriendelijke mensen en verder gaatie weer. Op mijn GPS kaart heb ik twee suggesties gevonden om te kamperen, maar die lijken allebei nergens op. Wat later betrekt het en als ik de eerste druppels voel, zie ik toevallig een prima plek mooi uit het zicht achter een muur van een oude opslaglokatie. Snel mijn tent opgezet en op tijd onderdak. In de omgeving wemelt het van de kuddes en je hoort het geschreeuw van de herders tot laat in de avond. De zonsondergang is prachtig en gelukkig blijft het ‘s nachts droog.




Vrijdag 12 april
Het terrein wordt steeds ruiger en mooier. De etappe van 50km is een stevige. De hele dag prachtig weer. Om een uur of drie kom ik aan in Ayni en vind ik een prima hotelletje. Morgen gaat het naar het zuiden, min of meer recht op Dushanbe af.



woensdag 10 april 2019

Panjakent (10 april)

Prima geslapen, ben de enige gast hier. Na een uitgebreid ontbijt stap ik op de fiets om de stad te bekijken. Of ik alles gezien heb weet ik niet, maar de bazaar was in ieder geval een beziek waard. Kleur en geurrijk geheel. 's Middags dit blog weer bijgewerkt, zodat ik morgen geheel geupdate op pad kan. Foto's plaatsen en uploaden is nog wel een dingetje. Het internet is hier wel sneller dan in Uzbekistan maar mijn Google blog zal nooit grote vrienden worden met mijn Apple telefoon.



Outlook voor iOS downloaden

Naar Tadjikistan (9 april)

Helaas regent het, mijn kleding die ik gisteren gewassen heb moet ik nat van de lijn halen en stop ik maar boven op mijn roltas. Na het ontbijt vertrek ik in regenkleding richting de grens. Het is 40km tot aan de grens en dan nog ruim 20km tot aan Panjakent. Na een kilometer of 20 heb ik wel zin in een kop thee en stop bij een theehuis. De vloer is brandschoon en ik druip en zit onder de modderspetters. Ik ga maar aan het tafeltje zitten wat het dichtst bij de deur staat. Vlotjes krijg ik een pot thee en een brood met een flinke klont boter voor me. Met een beetje suiker er op is dat wel lekker. Ze spreken hier geen woord Engels en mijn Russisch komt ook niet echt over. Toch zijn het enorm vriendelijke mensen, als ik wil afrekenen, dan worden er afwerende gebaren gemaakt. Toch wel weer een beetje een voordeel van de regen.



Ongeveer 4 km voor de grens begint mijn achterwiel te zwabberen. Eerst vrees ik nig voor een gebroken spaak, want mijn wielen krijgen het hier wel te verduren met alle gaten en hobbels. Het blijkt (gelukkig) een lekke band. Bij een tankstation plak ik hem en kan daarna weer door. 
De grens tussen Samarkand en Panjakent is pas vorig jaar weer geopend voor buitenlanders en een grensoversteek in of uit Oezbekistan had tot twee jaar geleden veel weg van spitsroeden lopen. Je moest alles uitpakken. Je telefoon, fototoestel werd gecontroleers of er geen porno opstond of afbeelding van politie- leger- of regeringszaken waarvan de beamte vind dat je ze niet mag fotograferen. Dan werden (vooral bij de inreis) je medicijnen onderzocht en moest je elke strip pillen kunnen verklaren. Ook bij de inreis werd er oogeschreven met hoeveel geld je het land in kwam en dat mocht bij de uitreis niet méér zijn. Je moest een soort administratie bijhouden op een officiel formulier (declaratia). Van dit alles is nu geen sprake meer, mijn spullen gaan wel door de scanner maar de beamte weet volgens mij niet eens hoe de band voor of achteruit moet, want regelmatig duvelt er een tas af aan de voorkant die er net is opgezet. Ik ga met fiets door een poortje, die al helemasl niet aanstaat, want met zo'n bink staal gaat hij nog niet af. Dan naar de paspoortcontrole. Ik had mijn paspoort overigens al 3x laten zien. De beamte wil mijn hotelregistraties zien en bestudeert ze toch met veel meer aandacht dan ik verwacht had. Ik hoef niets te vrezen, want ik heb er ruim voldoende. Dan een stempel en ik kan Uzbekistan verlaten. Nog een poortje door en een padpoortcontrole en ik fiets de 200m niemandsland over naar Tadjikistan. Daar gaat het allemaal wat gemakkelijker. Een blik in mijn paspoort, controle van mijn visum, een foto en twee stempels en ik kan door. Geen controle van mijn spullen. Na 20 km kom ik nog steeds drijfnat bij hostel Salom in Panjakent aan. Eerst maar eens alles schoon en droog maken, voordat ik ook maar iets mee naar binnen neem. Prima hostel, morgen even het stadje bekijken.

Outlook voor iOS downloaden

In Samarkand (7 en 8 april)

Samarkand is toch wel een van de parels van Centraal Azië. Was het gisteravond nog betrekkelijk rustig bij het Registan, nu is het enorm druk. Hordes toeristen komen hier op af. Toch maar heel weinig buitenlanders. Oezbekistan is nog lang niet "ontdekt".
De highlights van Samarkand worden voor een groot gedeelte verbonden door een wandelpromenade. Voor de bezoekers die slecht ter been zijn (of lui) rijden er electrische karretjes af en aan. De bazaar is ook echt een bezoek waard. Op zondag bekijk ik het allemaal eens rustig zonder iets te bezoeken en de volgende dag is het inderdaad een stuk rustiger en bezoek ik het Registan en fiets naar het Oservatorium dat in de 13e eeuw is gebouwd en waar ze toen al op de seconde nauwkeurig konden berekenen hoe lang een jaar duurt. Bij de toegangen van de attracties staan dames, die er een beetje uitzien als Roma, lootjes te verkopen, die door een parkiet uit een bos worden gevist. Verderop kun je een kaart trekken en krijgen mensen door handoplegging hun toekomst voorspeld. Bij de ingang van de bazaar staan vrouwen met een baby op hun arm te bedelen. Volgens mij zijn dat van die babies die de hele dag slapend worden gehouden. Ook worden er fietsen verhuurd. 's Avonds klappen er nog twee jongens op elkaar. Het betegelde wandelpad is spekglad en de meesten kunnen nauwelijks fietsen.
Het Bihodir hostel waar ik slaap is een prima stek, ze spreken goed Engels, prima ontbijt en ook gebruik ik daar de avondmaaltijd. Volgens mij altijd beter dan in een restaurant. Thee, brood, twee salades, een hoofdgerecht en fruit toe voor $3,-.








Outlook voor iOS downloaden

zaterdag 6 april 2019

Van Bukhara naar Samarkand



Het blijft met de verplichte registratie in de hotels een beetje puzzelen hoe ik de route moet indelen. Het principe is dat je je elke 3e nacht laat registreren in een hotel. Het zijn net iets meer dan 3 fietsdagen naar Samarkand. Indien nodig zou ik me dan helemaal niet hoeven te registreren.

Woensdag 3 april
Ik pik toch maar het ontbijt mee hostel Rumi. Het ontbijt is prima verzorgd met eerst een bordje pap, dan een stuk of wat somsa’s (gevulde broodjes) en ook is er vaak een pannenkoekje of eieren.
Bukhara uitkomen is geen probleem, sla nog even twee grote platte broden in en wat water. Het doel vandaag is 70 km, dan zou er een overnachtingsmogelijkheid moeten zijn. Bij een bronnetje zie ik vrachtwagenchauffeurs en automobilisten stoppen om flessen te vullen. Iemand met een geestelijke beperking helpt ze daarbij en krijgt van iedereen 1000 som (0,10 cent) van mij dan ook maar. 
Rond het middaguur pak ik een lunch, plov met thee ook voor nog geen Euro.

Er komen twee fietsers voorbij, ik roep ze, ze horen me wel maar zien me niet, want ik ben voor mijn lunch de weg overgestoken. Later tref ik ze terwijl ze zitten te eten in een restaurant. Het is een stelletje uit Schotland onderweg naar China. Het begint te regenen dus ik besluit maar mijn eerste overnachtingsmogelijkheid te pakken. Ik heb er dan iets van 70 km opzitten. Het blijkt een overnachtingsmogelijkheid voor chauffeurs te zijn. De kamer is schoon en de mensen zijn vriendelijk. Ik krijg thee, soep, brood en een schaaltje sumalak aangeboden. 








Het toilet annex badgebouwtje is wat minder. Een ligbad fungeert als watervoorraad en er staat een grote metalen bak half op een kachel, zodat er ook nog water verwarmt kan worden. Twee grote spiegels maken het compleet. Het is wel allemaal akelig vuil.
Het toilet is gewoon een uitgezaagd gat in de vloer, dat kom je hier bijna overal tegen. 

Donderdag 4 april
Vandaag staan er minimaal  95km op het programma. Eerst nog een kilometer of 30 door een woestijngebied. Wel de hele dag de wind tegen, gelukkig niet echt een harde wind. Na mijn 95 km, kom ik in een klein dorpje aan en met wat vragen blijkt er inderdaad een hotel te zijn. Het gebouw ziet er goed uit, maar de jongen die tevoorschijn komt zegt dat het gesloten is. Hij belt even en ik kan blijven. Dan de prijs, hij vraagt maar liefst 400.000 dat is €40,- Ik weet het naar beneden te brengen naar €25,- wat eigenlijk nog veel te veel is.
Warm gegeten heb ik al, dus met wat brood red ik het wel. 

Vrijdag 5 april.
Helemaal lekker geslapen heb ik niet er kwamen nog gasten bij in het hotel en ‘s nachts onweert het flink. De stroom is uitgevallen en half in het donker scheer en was ik me. Om 07.45 zit ik op de fiets, het is nog 122km naar Samarkand en de overnachtingsmogelijkheden onderweg zijn erg beperkt en twijfelachtig. Na 75 geeft de Open Street Map aan dat er in een klein dorpje een homestay of iets dergelijks is. Ik ga navraag doen, maar niemand weet van iets. Waarschijnlijk heeft een fietser ergens in dit dorpje een slaapplaats aangeboden en vervolgens het op de kaart gezet. Alles bij elkaar kost het me veel tijd, maar het is ook wel een leuke ervaring. Je wordt meteen meegetroond naar binnen en zit vervolgens aan de thee en allerlei hapjes. De gastheer doet zijn best om iemand op te sporen die Engels spreekt. Ik kom uit bij een meisje van een jaar of 14 die te verlegen is om ook maar één woord Engels te spreken. Dan krijgt een jongen iemand aan de lijn die wel engels spreekt. Het meisje aan de lijn maakt me duidelijk dat er geen homestay is. Verder dan maar weer. Na 16 km staan er weet op de Open Street Map twee overnachtingsmogelijkheden. Eentje als “ homestay with big family” en de andere in een sanatorium. Nu heb ik op de Pamir Highway in Tadjikistan eens in een sanatorium geslapen en dat was zo slecht nog niet. Er was een thermaal bad en je kon er eten. Dit blijkt meer een ziekenhuis te zijn. Ik meld me bij de portiersloge aan het begin van een lange laan met aan een zijde paviljoens. De portier haalt er iemand bij, de iemand belt weer naar de doktor dat er een turist uit Gallandia is die een kravat wil in een kameri. We lopen de laan in en voor een gebouwtje staat inderdaad een man met een witte jas. Als het hem duidelijk is dat ik een nacht wil blijven slapen kan ik binnen om te gaan betalen het is 115.00 som, ruim €10,- . Mijn paspoort wordt gecontroleerd en ik wordt ingeschreven. Vervolgens naar een groot gebouw met een lange gang. Eerst boven lakens halen en met mijn paspoort als borg krijg ik een sleutel. De kamer blijkt prima te zijn, twee eenpersoons bedden en een badkamer. Hier kan ik wel een nachtje overleven. Ik ben niet alleen allerlei mensen komen inboeken en ‘s avonds is er een soort van spreekuur. Ook wordt er nog op mijn deur geklopt. De doktor. Hij komt 60.000 som terugbrengen. Hij had schijnbaar te veel gerekend......

Zaterdag 6 april
Het spreekuur bij de gynaecoloog op de gang is al vroeg begonnen, om 07.00 is er al flink wat herrie. Om 08.00 kan ik ontbijten. In de eetzaak wordt me een tafel toegewezen bij twee oudere mannen. De vrouwen en mannen zitten trouwens apart. Op tafel staat brood, een schaaltje boter, theekommen en wat suiker. De theepot staat er ook al, ben benieuwd wat er nog meer komt. De serveerster zet eieren, worstjes en voor iedereen een bordje pap op tafel. Daar kan ik wel op fietsen. Ik pak mijn fiets, lever de sleutel in en krijg mijn paspoort weer terug en daar gaat ie weer.
Vandaag hoef ik niet zo ver, maar 40km. Halverwege stop ik voor een koffie en een met aardappel gevulde flap. Als er een oudere man binnenkomt gaat iedereen staan en geeft hem een hand. Ik gok dat het de burgemeester is van het dorpje, dus ik doe hetzelfde. De man die hem begeleidt vraagt me het een en ander. Akuda? Waar kom je vandaan? Ik kan er al een aardig verhaal van maken. Ik ben met de sommeljot van Amsterdam naar Moskwa gegaan en toen weer met een sommeljot van Moskwa naar Aktau, Kazachstan. Vandaar op mijn velocipet via 


Beyneu, Nukus, Khiva naar Bukhara en nu ben ik hier. De volgende vraag is meestal of ik “adyn” (alleen) ben? Voor mij het moment om mij foto’s van de familie te voorschijn te halen. Want als je drie sins hebt en een dotshka en dan ook nog dedoesjka bent van 9 kleinkinderen, dan kan er niets meer fout. Afrekenen hoefde deze keer dan ook niet. Vlotjes tegen de wind in getrapt naar Samarkand. De stad blijkt niet vlak te zijn er zitten zowaar heuvels in. Mijn intrek genomen in histel Bahodir, met supervriendelijke hosts en een fijne kamer. Bij aankomst wordt me eerst de kamer getoond en daarna wordt er chay, gleb en mea voor me klaargezet. Ondertussen wordt ik geregistreerd.

dinsdag 2 april 2019

Zondag 31 maart t/m dinsdag 2 april Bukhara

Zondag 31 maart
Na een vroeg ontbijtje in hostel Lalli Opa in Khiva, stap ik op de fiets naar het station.
Khiva heeft een spiksplinternieuw station. Sinds januari van dit jaar is Khiva direct verbonden met Bukhara. Voor die tijd moest je 20 km over de weg naar Urgench en daarna via Tashkent naar Bukhara een reis van meer dan 1000 km. Nu is de afstand maar 450km. In de brandschone wachtruimte worden de buitenlanders tussen de inboorlingen uitgepikt om een kopje koffie of thee te gebruiken in de VIP ruimte, een geweldig luxueuse ruimte die zo uit een sprookje van de 1001 nachten gehaald kan worden.


De trein vertrekt keurig op tijd, stopt bijna nergens, want er is ook niets. Dat is ook de reden dat ik met de trein ga. Vier dagen tegen de wind in boksen in een grote leegte trekt me niet. De deur in het compartiment dat aansluit op de volgende wagon sluit niet goed en mijn fiets die daar geparkeerd staat zit onder het stuifzand. Door het raam zie ik ook regelmatig hele wolken voorbij komen. Aan het eind van de middag kom ik aan in Kagan 15 km oost van Dushanbe. Nog een stukje fietsen en dan ben ik bij mijn hostel. ‘s Avonds nog even het centrum ingewandeld en gegeten met Stephan Marian een fietser uit Engeland die van oost naar west aan het fietsen is.

Maandag 1 april
In het hostel hoor ik vanuit de stad flink wat muziek, net of er iets gevierd wordt.
Het blijkt “Humorday” te zijn, de verjaardag van de Oezbeekse Tijl Uilenspiegel. Ovetal wordt gedanst en muziek gemaakt, heel veel mensen zijn prachtig verkleed. Ik wordt regelmatig uitgenodigd om mee te dansen. Echt een verrassing om dit mee te maken. ‘s Middags neemt de drukte wat af en kan ik ook wat van de moskeeën bekijken.













Dinsdag 2 april
In de ochtend nog een ronde gemaakt en de gevangenis bekeken waar de twee Engelse kolonels hebben vastgezeten. Zij probeerden de Khan van Bukhara voor hun karretje te spannen om een tegenwicht te vormen tegen de oprukkende Russen. Dat is niet gelukt. Ze zijn op een kwaaie dag onthoofd. Bukhara heeft een rijke historie.